𖨆
𖨆
I only speak to birds when I'm mourning for this world
In Bordando el manto terrestre (translated from Spanish as Embroidering the Earth's Mantle), a 1961 work by Remedios Varo, a tower is depicted, where female beings, the Creators of life, are weaving the fabric of the world and its mysteries into existence.
Remedios Varo's tower is taken as a starting point for the unfolding of the chaotic sequence of cosmic and esoteric events happening in the present world. Leaving the tower, the abstract frequencies of the cosmos travel through the complexity of existence, composing distinctive birdsongs and laments that kindly question the simplicity of genesis, death and time.
Since the very beginning, humans were troubled by the essence of presence. Through digging paths back to the roots, a plane between present and past unfolds itself; a place where absence is part of a harmonious balance, completing a full circle, like the beginning and ending of a day with a bird’s warble.
“I only speak to birds when I’m mourning for this world” is a study about existentialism and mourn in folklore, proposing a different perspective on the haunting presence of death in life, the one through the affection of tradition. With the use of archive and experimental techniques, the work aims to capture the movement of time, the essence of decay and the glory of rebirth.
Στο έργο Bordando el manto terrestre (1961, μτφ. από ισπανικά Κεντώντας τον μανδύα της Γης) της Remedios Varo, απεικονίζεται ένας πύργος όπου γυναικείες μορφές υφαίνουν το πέπλο του κόσμου και των μυστηρίων της ύπαρξης. Ο πύργος της Remedios Varo ορίζεται ως αφετηρία από όπου ξεδιπλώνεται μια χαοτική ακολουθία κοσμικών και απόκρυφων γεγονότων που συντελούν τον σύγχρονο κόσμο.
Φεύγοντας από τον πύργο, αφηρημένες συχνότητες ταξιδεύουν μέσα από τις πολύπλοκες διαδρομές της ύπαρξης. Τα μονοπάτια που ακολουθούν αναπλάθουν τις ηχητικές και υλικές μορφές τους, μετατρέποντάς τες σε κελαηδίσματα πουλιών ή ενίοτε σε μοιρολόγια, που μιλάνε για τη διττότητα που φέρουν οι έννοιες της γένεσης, του θανάτου και του χρόνου.
Ανέκαθεν, μας απασχολούσε η ερμηνεία της παρουσίας. Μέσω μιας αναδρομικής αναζήτησης στις ρίζες μας, αναδύεται ένα επίπεδο ύπαρξης μεταξύ παρόντος και παρελθόντος· ένας τόπος όπου η απουσία αποτελεί μέρος μιας αρμονικής ισορροπίας. Η συνύπαρξη απουσίας-παρουσίας δημιουργεί μια πλήρης κυκλική τροχιά, όπου η αρχή και το τέλος της χωρίζονται από ασαφή όρια, όπως ορίζει το κελάηδισμα των πουλιών την αρχή και το τέλος μιας ημέρας.
Το έργο I only speak to birds when I’m mourning for this world αποτελεί μια μελέτη υπαρξιακών ζητημάτων και της συσχέτισής τους με το πένθος στη λαογραφία. Στο έργο της η φωτογράφος προτείνει μια διαφορετική οπτική στη στοιχειωτική παρουσία του θανάτου, εντάσσοντάς τον με αρμονία στον κύκλο της ζωής. Χρησιμοποιεί εικόνες από το προσωπικό της αρχείο και φωτογραφίες της επεξεργασμένες με παραδοσιακές και πειραματικές τεχνικές, ώστε να αποτυπώσει τη ροή του χρόνου, την υλικότητα της φθοράς και την υπόσταση της αναγέννησης.
_260703230946.png)
© Danae Danica 2026